قطار سریع‌السیر توکیو – مونتانا با وجود سرعت بسیار زیادش توقف‌های زیادی در طول راه دارد. این کتابِ همان ایستگاه‌های کوتاه است: بعضی متکی به نفس و باقی هم‌چنان در پی هویت‌شان. «من» در این کتاب، صدای ایستگاه‌های بین راهِ قطار سریع‌السیرِ توکیو مونتاناست.» -ریچارد براتیگان «قطار سریع‌السیر توکیو – مونتانا» نوشته ریچارد براتیگان(۱۹۸۴-۱۹۳۵) شاعر، رمان‌نویس و نویسنده داستان‌های کوتاه است. براتیگان عمدتاْ به استفاده از طنز سیاه، پارادی و نقد در آثارش شهرت دارد.

این کتاب شامل ۱۳۱ بخش است که هر یک داستانی کوتاه است در سال‌های ۱۹۷۸-۱۹۷۶، زمانی که براتیگان میان ژاپن و مونتانا در رفت و آمد مداوم بود. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: هیچ‌وقت نتوانستم چترها را درک کنم شاید به این خاطر که خیس شدن برایم اهمیتی ندارد. چترها همیشه برایم یک راز هستند چرا که نمی‌فهمم چه‌طور می‌شود که درست قبل از بارندگی ظاهر می‌شوند. باقی اوقات هم جوری غیب‌شان می‌زند که انگار هرگز وجود نداشته‌اند. شاید چترها برای خودشان در آپارتمان‌هایی زیر توکیو زندگی می‌کنند.

یعنی آن‌ها می‌دانند کی قرار است باران ببارد؟ چون این را مطمئن هستم که آدم‌ها نمی‌دانند. هواشناسی می‌گوید فردا باران می‌بارد اما نه بارانی می‌بارد و نه حتا یکی از آن چترهای لعنتی را می‌بینید. اما وقتی هواشناسی می‌گوید که امروز آفتابی خواهد بود ناگهان می‌بینی که همه‌جا پر شده از چتر و چند دقیقه بعد باران وحشتناکی شروع می‌شود. این چترها چه موجوداتی هستند.؟!